Ik zag een foto de ronde doen op facebook, waar een koppel elkaar een kus geeft. De man werkt bij de vuilophaaldienst en staat zoals gewoonlijk aan de achterkant van de truck. De vrouw, die blijkbaar een arts is, was net daar om hem die kus te geven voordat ze beiden naar het werk vertrekken. En weet je wat? Ik kan mij helemaal terugvinden hierin.

Ik kan me nog heugen toen ik die tienerjongen was die pas in relaties stapte. Ja relaties! Ik heb best een paar gehad. Bij het ‘goed’ leren kennen van elkaar kwam ik niet met bochten. Ik was right to the point. Trouwens, ben ik nogsteeds. Maar wat bedoel ik hiermee? Ik liet gelijk weten dat:

• Ruiz gaat nog naar school en hecht veel waarde hieraan
• Ik krijg nog geld van mijn ouders
• Grotendeels van het geld gaat naar schoolgerelateerde zaken (investering dus)
• Ik ben in het bezit zijn van een bromfiets en het maakt ook nog lawaai.

Ik geef toe. Ik ga niet heilig spelen. Heel vaak was ik ook een grappenmaker in relaties. En elke dame die dit in het verleden heeft ervaren, voel ik me ‘gentle’ genoeg om nogmaals te zeggen: “Sorry daarvoor!”

We gaan verder. Een paar jaren later ontmoette ik een bijzondere dame. Iemand waarvan ik eigenlijk twijfelde om een relatie mee te beginnen. In die tijd had ik ook mijn eerste vaste baan, en wel bij SUN ICE Bakkerij als all-rounder. Toen had ik mijn bromfiets nog. Ik kwam elke werkdag thuis aan met mijn lichaam volledig in blom. Ik verdiende ook heel weinig. Maar ja, ik wilde gewoon ergens beginnen en verdienen.

Ze zag mijn inzet en doorzettingsvermogen. We leerden elkaar heel goed kennen. Ondanks onze tekortkomingen toen, zagen we duidelijk waar wij als koppel naartoe wilden en dat we elkaar heel goed konden aanvullen. Ik geloofde in haar dromen en ambities. En zij, gelukkig, geloofde ook in mijn dromen en ambities.

Ze schaamde niet ervoor om een vriend te hebben met een baan bij SUN ICE, terwijl zij mooi gekleed en op hakken ging naar het werk. Ik bracht haar ook enkele bezoekjes daar. Ja, echt helemaal in blom. En ik zei het eerder. Ze schaamde zich niet ervoor. Ik ben haar dankbaar. Dankbaar. Dankbaar. En nogmaals, D.A.N.K.B.A.A.R.

Gelukkig is haar vriendenkring ook niet eentje waarbij er wordt neergekeken op zulke zaken. Want even eerlijk, zulke mensen zijn er en beïnvloeden jammer genoeg de relatie ook! Dus, ik ben haar vrienden ook dankbaar.

Ik wilde geen vertekend beeld scheppen van wie ik ben. Trouwens, moet jij nooit doen! En dit – zo stellen sommige mannen zich op. Ver boven hun werkelijk vermogen. No no noooo! Totaal verkeerd. Just be yourself man! Niet achteraf. Zo kan je een heleboel problemen voorkomen.

Ook aan sommige dames heb ik een verzoek. Please, help our brothers out – en stel ook niet te hoge eisen. Let wel, ik zeg sommige dames. Ik geef dit mee, omdat ik het in het verleden heb meegemaakt. En zo ook vele andere mannen. En we kunnen de domste en raarste dingen doen om te voldoen aan jouw ‘voorwaarden’. Just…to…be…with…you. Maar dat maakt ons niet. Dat is niet wie we van nature zijn!

Ik heb dit verhaal met wat traantjes geschreven – meer uit blijdschap hoor. Blij, omdat ik haar dankbaar ben voor het vertouwen, geloof en de ondersteuning. Eerlijk gezegd, ik mis die kusjes die we elkaar gaven toen ik nog volledig in blom was en jij in je mooie werkkleding. Dit is het bewijs dat we duidelijk zijn gaan groeien, waar geduld en acceptatie een groot fundament is geweest. En dat we nu, na 10 jaren, trots mogen zijn op elke progressie die we samen boeken.

We cry together. We laugh together. We fall together. We get up together. After all, we celebrate everything together! Because we are together!