Het is een zware week voor me geweest. Echt! In het weekend van 20 juli herdacht ik het 2-jarig overlijden van mijn nichtje – Chaglaia Kartoredjo – het eerste kind van mijn oudste broer. Eigenlijk, zal ik zeggen zusje, omdat we samen, ongeveer 10 jaren, in één huis zijn opgegroeid.

Een 18-jarig meisje (nu zou ze 20 jaar zijn), schattig, flexibel en natuurlijk ook koppig en hinderlijk. We konden elke keer weer met elkaar heftige discussies voeren over verschillende dingen. Soms, waar ik zelfs kwaad werd op haar koppigheid, maar dit alleen uit liefde. Als oom had ik wat plannen met haar, zeker als het ging om schoolaangelegenheden en haar carrière. En dat alles… poeffff… kan niet meer!

Chacha lag al enkele dagen in het ziekenhuis vanwege een ‘tekort aan bloedplaatjes’. Maar het ging wel de goede kant op met haar en kon ze anytime ontslagen worden. Boi, ik herinner me die bewuste dag heel goed. [Diepe zucht]… Het was ergens tussen 10 uur en half 12 ’s avonds – mijn moeder belde me op: “Ruiz, Ruiz! Rij kong tik mi nanga tante direct. Het gaat niet goed met Chacha,” schreeuwde me moeder aan de telefoon. Ik, in mijn korte broek, pakte snel een shirt, autosleutel en reed snel (echt heel hard) naar me moeder te Leiding 11A. Ik telde echt geen drempels, haalde andere wagens (in onmogelijke situaties) in om zo snel als mogelijk aan te komen bij het ziekenhuis.

Wel… daar aangekomen, rennend naar de trap, hoorden wij al mensen schreeuwend huilen. Ik zei in mezelf: “Ik denk het niet!!!”. Nu in de kamer… en ja… daar stond de vader, mijn oudste broer, overgoten in tranen, kijkend naar zijn dochter die helaas niet meer reageerde en hiermee het tijdelijk met het eeuwige verwisselde. Het enige dat ik kon doen is ECHT daar zijn voor mijn broer (natuurlijk had ik ook tranen in mijn ogen). Chacha werd enkele dagen later begraven en hebben wij haar een leuke uitvaart kunnen bezorgen.

Terwijl ik in het weekend van 20 juli het 2-jarig overlijden van mijn nichtje herdacht komt op 21 juli 2019 de opa van mijn partner te overlijden op 84-jarige leeftijd. Geen tijd om twee keren na te denken want ik moest er zijn voor mijn partner en natuurlijk ook schoonouders. We hebben hem ook een goede uitvaart kunnen bezorgen. Echter, heb ik een geblesseerde knie ervan overgehouden doordat het hard tegen de muur bij de trap tegenkwam.

Echt, het was een zware week. Pas vandaag draai ik weer op volle toeren. Laten we niet wachten op het laatste moment om iets te doen voor onszelf. Laten we zaken niet steeds uitstellen om mensen te bezoeken of te spreken. Ik maak mezelf ook schuldig hieraan. 

De dood is niet verbonden aan leeftijd of geslacht. Laten we niet wachten op deze momenten om als familie of vrienden weer bij elkaar te komen. Want het is geen kwestie van WIE volgt, maar gewoon WANNEER! Helaas, is dit een vraag die je moeilijk kunt beantwoorden.

Heb elkaar lief en wees positief.

Cover Image: Chaglaia te Bakasroisi, Nw. Amsterdam