Ik vind het heel super om een band te hebben met deze jongeman. De afgelopen periode is onze relatie nog meer gaan groeien. De activiteit ‘Studeren en [Over]leven’ is het resultaat van een goede samenwerking die op gang is gekomen. Laten we meer lezen over de 27-jarige Ferayed Ibrahim Hok en welke boodschap hij voor ons heeft.

Ferayed, studeer je en/of werk je?
Als je even hebt: Op dit moment ben ik geneeskundestudent aan het Erasmus MC in Rotterdam. Ik werk als journalist bij Erasmus Magazine en als medisch assistent op de afdeling Thorax van het Erasmus MC. Daarnaast ben ik op dit moment ook voorzitter van Surinamese Students Abroad (SSA), de grootste Surinaamse studentenvereniging in Nederland. Ik heb overigens ook in Suriname gestudeerd en heb een BSc in Werktuigbouwkunde behaald op AdeK.

Beschrijf jouw gezinssituatie.
Ik woon alleen. Nou, nu ben ik op “vakantie” in Suriname dus woon ik bij m’n ouders. Ons lief hondje Bella is een jaar geleden overleden 🙁

Wat zijn jouw hobby’s?
Zooo… Ik kan intens genieten van een avondje uit (of in) met vrienden, ik vind het leuk om naar verre plekken in Suriname te rijden en onze natuur te ervaren. Ik vind salsa en bachata dansen ook echt leuk. Daarnaast houd ik er van (artistieke) video’s en audiosets te maken.

Maar vertel… Wie is Ferayed eigenlijk?
Ruiz… Er bestaat geen moeilijkere vraag denk ik! Waarschijnlijk leer ik mezelf nog steeds kennen. Ik wil heel graag heel veel tegelijk doen, dat zie je ook terug in mijn combinatie van activiteiten als geneeskunde student, voorzitter van een studentenvereniging, werk in het ziekenhuis, werk bij een magazine en allerlei extra activiteiten.

Al die dingen staan niet los van elkaar, maar zijn een beetje een reflectie van wie ik ben. Ik ben altijd maatschappelijk betrokken en hoop ooit meer dan nu een bijdrage te kunnen leveren aan het verbeteren van de levens van personen die het minder goed hebben dan ons. Ik probeer altijd vrolijk en aardig te zijn tegen een ieder, ook al kan het weleens voorkomen dat ik boos word om een stom ding.

Ik vind het belangrijk om niet zomaar ‘iets’ te doen (oa. werk of studie), maar om daarbij na te denken over de bijdrage (of schade!) die je daar mee kan leveren aan de (Surinaamse) samenleving. Ik probeer altijd zoveel mogelijk mensen tevreden te stellen, maar begrijpelijk is dat niet altijd handig of zelfs mogelijk. Ik werk er ook hard aan om mijn gestelde doelen te bereiken.

Het is niet altijd even leuk en als student kun je weleens last hebben van enorme stress, maar ik probeer altijd het groter plaatje in gedachten te houden en zo steeds een stukje verder te komen.

Beschrijf 1 dieptepunt tot nu toe in je leven.
Nadat ik was afgestudeerd voor de bachelor Werktuigbouwkunde (eigenlijk al tijdens mijn afstudeerfase) heb ik tot twee keer toe gefaald om het examen voor de zij-instroom geneeskunde (een verkorte opleiding) te halen. Ik had mezelf er van overtuigd dat ik Geneeskunde wilde studeren, maar alleen als ik de verkorte opleiding kon doen en niet nog eens 6 tot 8 jaar zou moeten “opgeven”. Na 2 keer reizen naar Nederland om het examen te doen, was het me nog niet gelukt en was ik zowat klaar om op te geven.

Hoe ben je hiermee omgegaan?
Ik moest eerst over de teleurstelling heen komen. Dat deed ik door steeds harder te werken aan de dingen die voor me lagen: ik was journalist bij ABC Radio & TV en bij Loop Suriname en nam steeds meer werk op me. Daardoor leerde ik ook meer mensen kennen en kon ik mijn eigen keuzes in beter perspectief zien. Ik moest ook goed nadenken over wat ik dan wel zou doen.

Ik kwam tot het besef dat de komende 6 jaren een investering zouden zijn voor de volgende 50 jaar werken, en met dat in perspectief geplaatst besloot ik me op te geven voor de (reguliere) 6-jarige opleiding in Rotterdam. Daar ben ik zonder al te veel problemen binnen gekomen en nu ga ik mijn 3e pre-klinisch jaar in, daarna co-schappen.

Beschrijf 1 hoogtepunt tot nu toe in je leven.
Toen ik 16 was, vroeg mijn Nederlands leerkracht of ik voor de school wilde meedoen aan het JCI Speechcontest. Dat wilde ik wel! Met de trainingen die we kregen als voorbereiding en de steun van mijn ouders en de school werd ik de first runner-up.

Ik had dus niet gewonnen, maar de ervaring was geweldig. De volgende dag werd ik gebeld door ABC TV met de vraag of ik bij hen wilde komen werken en tv-presentaties wilde doen. Sinds toen werk ik dus in de media.

Wat voor invloed/effect heeft dit in je leven gehad?
De trainingen en het speechcontest leerden me dat ik enig talent had om voor publiek te kunnen spreken. Uiteindelijk heeft het mij veel meer zelfverzekerd gemaakt en ben ik tegenwoordig bij grote speeches nauwelijks zenuwachtig.

Met mijn nieuwe baan bij de tv stapte ik bovendien een heel nieuwe wereld in: voor de camera presenteren, interviews afnemen, leren filmen en editen en zelfs bekende personen ontmoeten. Veel later heb ik ook bij de radio het live nieuws en andere radioprogramma’s mogen presenteren. Ik denk oprecht dat meedoen aan het speechcontest mij de zekerheid en vrijheid heeft gegeven om allerlei keuzes te kunnen maken in het leven.

Wat doe je graag wanneer je gedemotiveerd bent of een slechte dag achter de rug hebt?
Gedemotiveerd raken of een slechte dag hebben is iets dat velen van ons eigenlijk veel te vaak meemaken. In deze drukke samenleving met honderden afspraken en torenhoge ambities is het volledig begrijpelijk.

Met dat in gedachten probeer ik er ook mee om te gaan. De volgende dag moet je namelijk weer verder en alle problemen die je op dit moment hebt, moet je een voor een aanpakken. Als het even kan, doe ik dan een activiteit waarbij ik even alle andere zaken kan vergeten. Dan ga ik naar een salsa klas bijvoorbeeld, daar is het altijd gezellig en je kunt voor een vastgestelde tijd niet op je telefoon kijken. Daarna pakken we de draad wel weer op.

Waarvoor kan je ‘s nachts wakker worden?
Ik denk om te ontdekken dat ik gerust weer mag gaan slapen. Dat is toch het heerlijkste gevoel? De laatste paar uurtjes in de ochtend slapen namelijk het beste! En anders zijn er specifieke personen die me ook wel wakker mogen maken als zij met me zouden willen praten over wat dan ook.

Even m’n fantasie de vrije loop laten: je mag me ook ‘s nachts wakker maken als we de helicopter gaan pakken naar een feest op een onbewoond eiland met heel veel gezellige mensen. Dat soort dingetjes, hahah. En, ik ben geneeskundestudent, dus voor een reanimatie wordt ik ook graag wakker.

Wat is je mooiste herinnering?
Nou Ruiz…. Dit is niet echt een eerlijke vraag toch? Er zijn zoveel mooie herinneringen met verschillende mensen die je wilt meedragen en koesteren.

Ik kan me bijvoorbeeld herinneren dat ik als kleuter met m’n zus buiten speelde en dat we “kookten” door bladeren van de boom te “snijden” en in een oud blikje te doen en “op vuur” deden en daarnaast opgedroogde klei als koek naast de groente deden en dan deden alsof we het opaten. Intussen weten we beiden wel goed een normaal gerecht klaar te maken, maar iedere keer als ik nu bladgroente snijd, denk ik aan vroeger en dus aan m’n zus.

Noem 1 ding op jouw bucketlist ?
In m’n eentje naar een totaal vreemd land reizen op vakantie (en het hopelijk ook echt leuk vinden). Er zijn wel meer dingen die ik wil doen, maar dit wil ik echt binnenkort doen.

Kijk om je heen – Wat zou je graag willen veranderen?
Nou, er is heel veel dat we allemaal zouden willen veranderen, zeker in Suriname. Toch blijkt dat het niet uit maakt waar je ter wereld bent, er zijn altijd wel zaken die in ieder geval voor een deel van de mensen niet goed lopen.

In Nederland heb je enorm geavanceerde technologie en georganiseerde structuren, maar mis je soms de persoonlijke ‘touch’ omdat het maar om nummertjes lijkt te gaan. Daar zijn steeds meer initiatieven om verbetering in te brengen en dat wordt al gauw bij (medische) studenten aangeleerd. In Suriname zijn we, zonder reden overigens – of is het omdat het altijd zo warm is? -, niet altijd vriendelijk tegen elkaar, terwijl dat alleen al een veel prettigere sfeer zou brengen.

Er is bovendien in Suriname nog zoveel waar we samen aan moeten werken – (toegang tot) gelijkwaardige scholing voor iedereen, goede werkomstandigheden, betere infrastructuur, betaalbaar en degelijk openbaar vervoer, meer uitgebreide en toegankelijke gezondheidszorg en zo kan ik maar door gaan. Dat ligt voor een groot deel aan beleid, maar iedereen kan daar aan bijdragen door zelf op een betere manier met elkaar (met klanten, patienten en anderen) om te gaan en zo de sfeer te creëren dat iedereen elkaar wel enigzins kan helpen.

Wat is je levensmotto?
Ik zou inderdaad eens een levensmotto moeten gaan bedenken! Ik denk dat ik uit mezelf vooral leef met een soort Plan-Do-Check-Act cyclus. Alles dat ik op dit moment doe (zelfs de dingen die erop lijken alsof ik aan het YOLO-en ben) maken deel uit van een groter geheel dat ik steeds voorzichtig uitplan en waarbij ik nadenk over de consequenties op korte en lange termijn. Dan vind ik het ook belangrijk om periodiek na te gaan of het plan dat je initieel hebt gevolgd ook op dit moment nog relevant is voor je of dat je die moet gaan aanpassen en hoe!

Te moeilijk verwoord? Dan zo: denk na over je toekomst, omdat je waarschijnlijk nog heel lang te leven hebt. Maak nu keuzes voor later en als je op een bepaald moment het gevoel hebt dat die keuze niet meer bij je past is dat niet erg. Evalueer dan opnieuw en zet een nieuw traject voor jezelf in. Houd altijd rekening met je persoonlijke zaken en bekijk hoe die passen in jouw professionele carriere.

Uiteindelijk gaat het in ons leven steeds meer om een balans te vinden tussen verschillende dingen (die je het liefst allemaal leuk vindt) – die jou maken tot de persoon die je bent.

Ik hoop dat je vol belangstelling deze Q & A hebt gelezen. Over wie zou jij graag willen lezen in de komende Q & A Series? Ken jij iemand die op zijn of haar manier impact creëert? Stuur mij gerust een bericht via FB of mail naar the.inspivator@gmail.com

Blog cover image: Arie Kers